’t Jagthuys: een wreed schoon sprookje van Merijn De Boer (leesverslag Ann Vandamme)

jagthuys

Nederlanders en sprookjes, niet meteen een verwachte combinatie

En toch. De laatste tijd hebben veel Nederlandse schrijvers me verwonderd. Ik denk aan Het verloren jaar van Clara Stokhof, aan Alles komt goed van Rob Van Essen (*), aan Berichten van een zakenman van D. Hooijer, en misschien ook een beetje aan Bint van Jaap Robben, hoewel die laatste roman zich niet in Nederland afspeelt. Stuk voor stuk verhalen over eenzame personages die aan de zelfkant van het leven staan. Stuk voor stuk macabere gegevens die door de auteurs in een sprookjesachtige sfeer weergegeven worden.
Je moet het maar doen. Heel erg eenzame mensen worden tot mooie mensen verheven, een schrijnende wereld wordt bijna een sprookjesland. Niet meteen wat ik van nuchtere Nederlanders verwacht. Wat dan wel weer met mijn beeld van onze noorderburen past, is de kurkdroge humor en de nuchtere stijl.

’t Jaghthuys van Merijn De Boer is ook zo’n sprookje

Binnert is een heel belezen en gecultiveerde dertiger die bij zijn moeder woont en nog nooit zijn ouderlijk huis, annex tuin, verlaten heeft. Vera is de sekswerker die de moeder voor haar zoon geregeld heeft. Bah, denk je misschien, maar de auteur slaagt erin om een mooie, tedere liefde tussen Binnert en Vera te creëren.
In de meeste hoofdstukken is Vera aan het woord. Tussendoor staan ook hoofdstukken waarin ofwel de moeder ofwel de zoon beschreven worden. Op die manier passen gaandeweg de puzzelstukje mooi in elkaar. Er zit zelfs een zekere spanning in het verhaal. Waar is de harpiste, die Binnert ooit lessen gaf, gebleven? Wat is er met de vader gebeurd? Zal Vera erin slagen Binnert uit zijn huis te krijgen?

De wereld kennen via de literatuur. Hoe ver kan je daarin gaan?

Heel interessant vond ik ook het volgende. Er wordt gezegd dat lezen mensen helpt de wereld beter te begrijpen. Als je die gedachte doortrekt naar Binnert, die de buitenwereld ENKEL kent via de literatuur, waar kom je dan op uit? Een gedachte die me zal bijblijven.

(*) zie ook de bespreking verder op deze blog

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online. Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!
Dit bericht is geplaatst in tips van de lezer. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *