Milena Michiko Flasar: Een bijna volmaakte vriendschap (leesclub Dilbeek)

Biografie en bibliografie:De Oostenrijks-Japanse schrijfster Milena Michiko Flašar (1980) studeerde Duitse en Romaanse talen in Wenen en Berlijn. Zij woont in Wenen.
Zij debuteerde in 2008 met ‘Ich bin’. In 2010 volgde ‘Okaasan. Meine unbekannte Mutter’. Het boek ‘Ich nannte ihn Krawatte’ kwam in 2012 uit en de Nederlandse vertaling ‘Een bijna volmaakte vriendschap’ in 2014. Haar vierde roman ‘Herr Katō spielt Familie’, komt als ‘Meneer Kato speelt familie’ in augustus 2018 bij ons op de markt.

Personages:

Taguchi Hiro, de hikikomori

Ohara Tetsu, de stopdas, de salaryman, x Kyoko

Vriend Kumamoto

Vriendinnetje Yukiko

De cover:

Japanse Koi staan symbool voor moed en kracht. Het zijn sterke vissen die zelfs stroomopwaarts kunnen zwemmen.

Haiku: (overgenomen uit wikipedia)

Haiku (俳句; meervoud: haiku of haiku’s) is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt. Er zijn echter kritische geluiden over de verdeling van lettergrepen, zoals Vicente Haya of Jaime Lorente.

De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblikervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Bekend voorbeeld van Matsuo Basho:

Ach oude vijver
een kikker springt erin
geluid van water.

Enkele discussietips:

a. Waarom heeft het hoofdpersonage zich van de wereld afgesloten? (zie ook p.11 en 12)
b. (p.37): Zijn eerste woorden waren: “Het eerste wat me te binnen schiet: we drijven op smeltend ijs”.
c. Kon je je zelf in één van de personages herkennen? Zo ja, in wie en waarom?
d. Hoe reageren de ouders van de hikikomori? Hoe zou jij reageren?
e. Hoe reageert de vrouw van de salaryman? Hoe zou jij reageren?
f. (p. 62): Ik vraag me vaak af waarom we dat niet meer kunnen, zinloos niets doen… Kan jij dat nog?
g. (p.146): Wat denk je? Ik legde mijn handen plat op tafel, zodat hij de littekens kon zien. Wat denk je, hebben ze ons nodig? Ik bedoel mensen zoals wij, die van de weg zijn afgeweken, zich hebben teruggetrokken. Die geen diploma hebben, geen opleiding, geen baan, die niets kunnen overleggen, niets hebben geleerd behalve dit: dat het de moeite waard is om te leven… Wat is jouw antwoord op die vraag?
h. Geeft de stijl van het verhaal een extra dimensie aan het verhaal? Hoe?

Artikel van Bettina Hubo in Brussel deze week: 24 juni 2015

Eerste school voor kinderen met schoolfobie

Enkele weken geleden ging in Laken Les Ado de Robert Dubois open. De school is de eerste in zijn soort in Brussel en bedoeld voor jongeren met een schoolfobie. “Je kan deze aandoening vergelijken met een burn-out bij volwassenen.”

Schoolfobie. Volgens Julie Bruyère, kinderpsychiater van het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola, lijdt een op de honderd jongeren eraan. “Deze kinderen hebben een panische angst voor de school,” zegt Bruyère. “Zolang ze thuis zijn, bijvoorbeeld tijdens de vakanties, functioneren ze normaal, maar als ze naar school moeten, ontstaat er een irrationele paniek. Die kan zich uiten op verschillende manieren: agressie, huilbuien, overgeven, buikpijn.”

De oorzaken zijn divers. Het kan te maken hebben met de jongere zelf, zijn familiale omstandigheden of zijn schoolsituatie. Zo kan pesten uitmonden in een schoolfobie. Bruyère: “Het heeft dus niets te maken met spijbelen. Spijbelaars blijven bewust weg van school omdat ze iets anders leuker vinden.

Volgens de kinderpsychiater neemt het aantal kinderen met schoolfobie toe. “Binnen onze praktijk kampt een op de twintig van de patiëntjes ermee, vooral pubers. Het komt in alle milieus voor en zowel bij jongens als bij meisjes. Wij zien het als een maatschappelijk fenomeen, dat te maken heeft met de steeds hogere eisen die aan kinderen gesteld worden. Je kan het dan ook vergelijken met een burn-out bij volwassenen.”

Tot dusver zaten deze kinderen thuis, met een ziektebriefje, of gingen ze naar de ziekenhuisschool. Bruyère: “Jongeren die opgenomen waren, konden terecht in onze ziekenhuisschool Robert Dubois. Omdat daar op den duur zoveel jongeren met deze aandoening zaten, hebben we besloten een aparte afdeling te maken, Les Ados de Robert Dubois.”

‘Hoogstens tien maanden’

Stad Brussel stelde hiervoor een voormalig kleuterschooltje in de Stevens-Delannoystraat ter beschikking. Daar lopen sinds anderhalve maand twintig adolescenten tussen twaalf en achttien jaar school. Ze krijgen les, individueel of in kleine groepjes, maar hebben ook groepsgesprekken en sessies therapeutisch knutselen of koken. Bruyère: “Het is dus een mix van onderwijs en therapie. Op die manier willen we de jongeren zo snel mogelijk terug naar hun oude school krijgen. De ervaring leert immers dat hoe langer de jongere wegblijft, hoe moeilijker het wordt om terug naar school te gaan. Hij voedt dan als het ware zijn fobie. We houden hen hier dan ook hoogstens tien maanden.”

Voorlopig kunnen alleen jongeren uit het Franstalig onderwijs terecht in het nieuwe centrum.

Please follow and like us:

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online. Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!
Dit bericht is geplaatst in bibliotheek Dilbeek met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie