Twee romans en enkele kleuterboeken van Valerie Eyckmans

10636824_1547459128823941_6983138369225950279_o
Ja, ik ga nog altijd naar de boekenbeurs. Ik kan het niet laten. Al zou ik het wel willen. Ik heb zelf jarenlang op de boekenbeurs gewerkt (d.i. gevloekt en gezweet, want het is echt geen pretje om in de mensenhitte dozen te versjouwen en boeken op te stapelen, maar ook gestraald, want ik werkte onder mijn boekencollega’s, maakte kennis met auteurs en kreeg een mooi percentje op alle boeken rondom mij). Vier jaar geleden stuurde WPG-Uitgevers me de laan uit. Net zoals zovelen voor mij en na mij. De uitgeverswereld zegt wel dat het goed gaat, maar de gezichten op de boekenbeurs zeggen duidelijk van niet. In 2014 ging ik dus voor het eerst als buitenstaander op boekenbeursbezoek. Met mijn zoon.

Aan de jeugdstand van Agora riep een ex-collega me plotseling. Valerie Eyckmans (°1977). Ik wist wel dat zij ondertussen twee romans voor volwassenen geschreven had, maar dat zij ook kleuterboekjes gemaakt had was een verrassing: “Ella wil verliefd zijn” en “Ella wil groot zijn”. Valerie en kleuters? Het klopte niet echt met het beeld dat ik van haar had. Ondertussen bleek ze zelf moeder te zijn. De tijden veranderen.

Verloren maandag

maandagIk ging haar debuutroman ‘Verloren maandag’ bij Uitgeverij Vrijdag kopen en liet het door Valerie signeren. Ze schreef “Een goeie raad: dit boek laat zich het best lezen met een frisse gin-tonic.” Nu is het zo dat ik geen gin-tonic lust. Ik ben eerder een whisky madam. Ai. De week na de boekenbeurs kwam er een Standaard Magazine uit met een special over vrouwen en sterke drank. Bleek dat gin-tonic ongelooflijk trendy is. Gelukkig was er halverwege de special ook een artikel aan vrouwen en whisky gewijd. Toch nog in.

Maar nu het boek. Het gaat over Eva, een hoogopgeleide vrouw van begin dertig en haar zoveelste interimbaantje op een kantoor. Volgens de achterflap zou ze een hilarisch en meedogenloos beeld van dat kantoorleven schetsen, met pijnlijk herkenbare situaties en gesprekken. Waarschijnlijk is dat de reden waarom ik het boek destijds niet kocht. Angst? Maar Valerie verzekerde me dat het puur fictie is. Ja, natuurlijk.

Ik begon te lezen en ik zag Valerie zo voor me in Eva, het ik-personage. Pittig. Scherp. Verleidelijk. Zo beschrijft Eva bij voorbeeld de gesprekken onder collega’s “over katten die Chanel heten, over allergieën, over allergische katten die Chanel heten, over gevallen van aanhoudende constipatie tijdens all-in vakanties in Turkije en Egypte en andere onbetrouwbare landen waar het wemelt van de rare snuiters die je proberen te belazeren, écht waar ze zouden je een kameel verkopen waar je bij staat, over vermageren en weer aankomen, maar vooral over vermageren, over de laatste ontwikkelingen in een realitysoap, over de voordelen van wasverzachter zonder fosfor, over een sensationeel artikel in een populair vrouwenblad waarin een hoogblonde prostituee met aanleg voor statistiek stelt dat drieënzeventig procent van alle mannen die bij haar over de vloer komen getrouwd is, over de guitige fratsen van stinkende kleuters die schijt hebben aan alles maar officieel ADHD hebben, of ADD, of een andere dure afkorting die moet verdoezelen dat het simpelweg etters zijn.”

Het boek staat vol met dergelijke rake, humoristische, soms pijnlijke observaties. Heel herkenbaar. Ook voor het personeel van een fabriek in Bachten de Kupe waar sluitspelden gemaakt worden. Ik zeg maar wat. Wat op de achterflap staat klopt.

Maar naarmate het verhaal van Eva vordert krijgt cynisme de bovenhand. Eva wordt een etter. Ze pest haar collega’s, haalt fratsen uit die echt niet door de beugel kunnen, speelt met mensen. Ze doet dat
zogezegd uit verveling (en eerlijk gezegd, soms begonnen die fratsen mij als lezer ook te vervelen), maar gaandeweg wordt duidelijk dat een wanhopige leegte haar drijft. Hoe zal dat eindigen? Spannend, dat wel.

Kortom: een vlot boek dat je in één ruk uitleest en dat je een inzicht geeft in de leefwereld van de generatie Nix of verloren generatie in het trendy Antwerpen. Wel veel meer gin-tonic dan whisky. Lees het op een verloren maandag en wentel je erin.

De dierbaren

dierbarenOok dit jaar ging ik met mijn zoon naar de boekenbeurs. Veel veranderd was er niet. Wel meer boekgerelateerde gadgets (bladwijzers, kaartjes, leesbrillen, boekensteunen, … ), meer wedstrijden (Maak een selfie met Bol.com op en post het op je facebook!) en duidelijk meer gericht op jongeren. Zodra we zaal 1 binnenkwamen, botsten we al op Geronimo Stilton. Gelukkig wilde mijn zoon niet aanschuiven om met hem op de foto te staan. “Stilton is nu ook weer de Mona Lisa niet“, merkte hij op. Hij wordt volwassen, die zoon van me. Hij wilde wel op de foto met Guy Didelez en hij wilde ook wel mee naar die mevrouw van de vorige keer die naast Kristien Dieltiens zat. Valerie Eyckmans dus.

De schrijfster vroeg wat ik nu eigenlijk van haar eersteling vond. Leuk, zei ik, maar niet echt de leefwereld van mijn leesgroepen. Ze raadde me aan haar tweede boek te lezen: ‘De dierbaren‘. Daar draait alles om de middelbare huisvrouw Linda Davis (alleszins wat leeftijd betreft al iets meer het profiel van mijn leesgroepleden dan de trendy dertiger uit ‘Blauwe maandag‘) die plotseling een kat omver rijdt. Die dode kat, en de pogingen haar te doen verdwijnen, staat aan het begin van een reeks ingrijpende gebeurtenissen. Onze huisvrouw begint te piekeren over zichzelf en haar dierbaren.

Ik las het boek (200 p.) in één ruk uit. Het boek leent zich daar ook voor. Het is nu eenmaal geen literatuur voor fijnproevers van mooie, poëtische zinnen of diepgaande gedachtekronkels. Dit verhaal is sappig, grappig en scherp. Het is een pretentieloze satire op het moderne gezinsleven met geloofwaardige personages en herkenbare situaties. En passant worden er ook nog eens thema’s als pedofilie, anorexia en travestie in verwerkt. En de structuur? Er lopen verschillende verhaallijnen naast elkaar, mooi verstrengeld rond de dode kat.

Af en toe maakte ik bij mezelf de vergelijking tussen de middelbare vrouw in ‘De dierbaren‘ en de middelbare vrouw in ‘Wij en ik‘ van Saskia De Coster. Beide auteurs schrijven over het wel en wee van een doorsnee Vlaamse huisvrouw. Daar waar Saskia De Coster eerder elegant en erudiet schrijft, doet Valerie Eyckmans dat charmant, puntig en vooral heel grappig. Vergeet niet dat zij jarenlang columns voor Flair schreef en als journalist werkte voor onder meer ELLE, Goed Gevoel en Feeling. Het is vanuit die hoek dat je haar werk moet zien: geen woord te veel, geen franjes, actuele en realistische onderwerpen, onverwachte invalshoeken, humoristisch, en zo geschreven dat het nooit vervelend wordt. Valery Eyckmans beheerst die techniek zo goed dat ze die een roman lang, quasi moeiteloos, kan volhouden.

Die humor en scherpzinnigheid zitten trouwens ook in haar kleuterboekjes verwerkt. De reeks ‘Ella‘ gaat over een schattig en eigenzinnig meisje dat een grote lach op je gezicht tovert. Net zoals de ‘grote mevrouwen’ in haar volwassen romans. Waarom niet? Verschillende ‘grote mevrouwen’ uit mijn gezelschap hebben een Ella-boekje gekocht. Voor hun kleindochter. En ik, vrouw van middelbare leeftijd, heb ‘De dierbaren‘ al aan twee vriendinnen cadeau gedaan. Twee modieuze vriendinnen die in een soort midlifecrisis beland zijn en, eerlijk gezegd, vooral glossy magazines lezen. Ze hebben heel erg van het boek genoten.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online. Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!
Dit bericht is geplaatst in literatuur met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *