Tinel en Brijs: Verhalen uit het Pajottenland (Boekenbeurs 2013)

2013-11-02 13.33.03 (1)Op zaterdag 2 november vertrok een bus vol Pajottenlanders (verbonden aan de bibliotheken van Gooik en Pepingen) naar de boekenbeurs in Antwerpen. Enkelen van hen gingen uiteraard ook luisteren naar het gesprek van Anna Luyten met Koenraad Tinel en Stefan Brijs over hun pas verschenen boek ‘Verhalen van het Pajottenland’.

Tinel en Brijs leerden elkaar kennen in Genk waar Tinel heb boek ‘Verhalen van Genkenaars’ illusteerde. Ze werden vrienden. Brijs kwam Tinel vaak bezoeken in het stiltegebied in Vollezele, hartje Pajottenland. De kunstenaar Tinel vertelde hem verhalen over Pajottenlanders die hij gekend heeft en toonde er telkens tekeningen op A3 formaat bij. “Dit moet een boek worden”, vond Brys. “Maar ik kan niet schrijven”, antwoordde Tinel. Dus schreef Brys Tinels verhalen maar op.
Tinel (°1934) is van Gent, maar droomde al vroeg van het platteland. Hij woont nu al meer dan 50 jaar in het Pajottenland en voelt er zich heel gelukkig. Hij houdt van het prachtige landschap en van de inwoners met hun typische humor, vastberadenheid en koppigheid. Het zijn mensen van weinig woorden. “Een Pajottenlander moet je van binnenuit verstaan”, zegt hij. Brijs heeft dat kortaffe van de Pajottenlander ook in zijn schrijfstijl willen weergeven.
De zes figuren die in de verhalen beschreven worden, zijn naast echte Pajottenlanders, toch ook een beetje buitenstaanders. Dat is trouwens wat Tinel en Brijs met elkaar verbindt: hun voorliefde voor mensen die aan de rand van de maatschappij staan, en hun grote empathie voor hen. De zoveel jongere Genkenaar Brys (°1969) leeft mee met Tinels verhalen. “Die verhalen kunnen zich overal en altijd afspelen, alleen de couleur locale is overduidelijk dat van het Pajottenland”.
In de zes verhalen en de zo’n 200 paginagrote tekeningen (zwart, wit, bruin) zitten zowel somberheid als lichtheid. En een lach. We mogen de lach niet vergeten.
Tot slot vertelt Tinel nog kort iets over zijn ander werk ‘Eindelijk bevrijd. Geen schuld. Geen slachtoffer’ (Uitgeverij Hannibal) waarin hij zijn herinneringen aan zijn ‘nazi-’ jeugd en zijn vriendschap op latere leeftijd met de Franse Jood en kampoverlevende Gronowski in beeld brengt. Velen van ons kennen de bijhorende documentaire ‘oorlogskinderen’ van Marianne Soetewey, die al verschillende keren op televisie uitgezonden werd, en waarvan verschillende stukken in het museum Kazerne Dossin (Mechelen) te zien zijn.
Na het gesprek was er cava bij de stand van de Confituurboekhandels. Tinel en Brijs zetten zich neer om te signeren. Maar ze kozen geen cava, neen, ze verkozen een straffe Grimbergen.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in literatuur met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *