Rob Van Essen: Alles komt goed

Alles komt goed is de titel van de nieuwe roman van de Nederlander Rob Van Essen en verwijst naar een slogan op een reclamebord langs de weg, waarlangs verschillende keren in het verhaal gereden wordt. Dat alles goed zal komen, wil natuurlijk zeggen dat het momenteel niet goed is. En inderdaad, in de vijf dagen die de roman bestrijkt, loopt alles in het honderd.

Het begint met Laura die op het politiekantoor belandt omdat ze haar bejaarde vader heeft laten natregenen. Ze belt haar man Rudolf op om haar te komen halen. Onderweg krijgt hij echter een ongeluk en wordt opgevangen door een sektarische gemeenschap in een groot landhuis. De volgende dagen, mooi chronologisch en in wisselend vertelperspectief.verteld, brengt het kinderloze koppel afzonderlijk in een soort schemertoestand door. Zij denkt te weten dat haar man met zijn minnares naar hun buitenverblijf gegaan is. “Ze voelt schrik en verontwaardiging, maar het gaat niet erg diep, alsof de emoties in een voorportaal blijven wachten tot ze naar binnen mogen.” (p.105). Hij denkt dat hij in het hiernamaals terecht gekomen is, maar “natuurlijk is hij niet dood, roken in het hiernamaals, zoiets is hij in al die boeken die hij daarover heeft gelezen nog nooit tegengekomen. Harken ook niet, trouwens.”(p.87)

Het is herfst, het regent of het is mistig, de hoofdpersonages beginnen opnieuw te roken en er duikt een personage op dat allergisch is aan daglicht. Een schemerzone dus. Een moment tussen waken en slapen, waarin herinneringen boven komen aan hun studententijd, aan hun kennismaking, aan hun vroegere idealen “Zo groot en zo volwassen als toen zijn ze later nooit meer geweest.” (p.217) en waarin ze piekeren over wat daar bij hen, veertigers, nog van overblijft. “Je wordt niet ouder. Je veroudert, dat is het tragische. “(p.219) Zij is afgestudeerd als kunsthistorica, helpt bij een kunstgalerie alias uitleendienst, is lid van een leesclub “waarin ze ook overleggen over het bezoek aan een tuincentrum” (p.265) en schrijft columns voor Leven en Welzijn over de zorg over een dementerende vader. Hij heeft een tijd geleden zelf op zijn reclamekantoor (vanwaar nota bene het reclamebord Alles komt goed komt) gevraagd om officemanager te worden, omdat hij vond dat zijn creatieve vermogens opgebruikt waren.

In die schemerzone wordt veel gehallucineerd. De auteur speelt hier heel handig met werkelijkheid en schijn. Een link naar het magisch-realistische van Magritte is hier vlug gelegd. “Vanuit het huis loopt een groot schilderij het bordes op. Het loopt op geruite pantoffels en houdt zichzelf met twee handjes aan de zijkanten vast. Op het schilderij staat het uitzicht.” (p.53). En als hij later met de schilder van dat werk heeft kennisgemaakt en naar de eerste deur loopt die hij ziet, wijst de schilder hem erop dat “dit de deur is van een kast. Als hij naar de gang wilt, moet hij de andere deur nemen.” (p.116). Is het de werkelijkheid die geschilderd wordt of is het een schilderij dat werkelijkheid wordt? Als Laura de minnares van haar man aan de keukentafel in hun buitenverblijf ziet zitten, denkt ze: “Het is een schilderij. Een kruising tussen Vermeer en Hopper.” (p. 105)

“Dat is wat ze ziet wanneer ze aan de afgelopen dagen denkt: scherven, flitsen, …” (p.328), denkt Laura op de vierde dag. Dat is ook wat de lezer krijgt. En het bizarre aan het verhaal is dat het allemaal zo logisch lijkt. Je gaat als lezer zonder problemen in de hallucinaties mee. En je wil weten waar ze toe leiden. Je stelt je voortdurend vragen. Op de laatste dag, het vijfde deel van het boek, komen al die scherven op een ingenieuze manier bij elkaar. Alles komt goed. Heel goed. Ik vond het een fantastisch boek.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in literatuur met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *