‘La Superba’ boek en toneelbewerking: leesclubactiviteit van de regiobib

Voor de leesclubs van de regiobib was er vorige week én de opvoering van ‘La Superba’ door Toneelgroep Maastricht in CC Westrand (Dilbeek) èn een interview met Michel Sluysmans, co-artistiek leider van het toneelgezelschap en goede vriend van Ilja Leonard Pfeijffer. Velen hadden het boek gelezen, niet iedereen was even enthousiast. Over de stijl was iedereen het eens, superbe!, maar over de schrijver zelf of het ik-personage in het boek, liepen de meningen uiteen. Pfeijffer laat de lezer niet onberoerd, zoveel is duidelijk.

Wim Van Parijs van CC Westrand had voordien enkele vragen van verschillende leesclubs verzameld. Ik heb er enkele genoteerd.

Hoe is Ilja in Genua beland?

Het begon allemaal in café Burgerzaken in Leiden. Plotseling vroeg Ilja zichzelf het volgende af: “Herken ik mezelf wel in de rol die ik speel, de rol van bohemien/dichter, de rokende en drinkende romanticus?”. Hij wilde breken met de fictie in zijn leven, hij wilde waarachtig zijn. Zijn toenmalige Russische vriendin Gelya Bogatishcheva stelde toen,voor om het decor dan maar te veranderen. Ze fietsten samen naar Rome (zie verslag in ‘De filosofie van de heuvel: op de fiets naar Rome’). Onderweg kwamen ze in Genua en het was liefde op het eerste zicht. Ze fietsten toch nog door naar Rome, maar keerden vlug terug naar Genua en bleven er. Genua wordt nog bewoond door haar oorspronkelijke bevolking, wat voor een heel eigen karakter zorgt. Genua is niet zoals de andere steden, waar het centrum vooral door buitenlanders bezet wordt.
Binnenkort verschijnt La Superba in het Italiaans. Nieuwsgierig hoe het in Italië zal onthaald worden.

Wie is de vriend die hij aanspreekt?

Op zich kan het de lezer zijn, maar eigenlijk is het Peter Nijssen, de uitgever van De Arbeiderspers. In Genua stond Ilja natuurlijk in contact met zijn uitgever, die wachtte op een verhaal. Lezers willen nu eenmaal een verhaal. Na 80% van zijn boek voltooid te hebben, bleek er nog steeds geen verhaal in te zitten. Toen heeft Ilja er maar het been bij gesleurd. Op die manier zit er toch een soort verhaal in.

Is de Bar van de Spiegels het stamcafé van Pfeijffer?

Neen, helemaal niet. Ilja’s stamcafé ligt om de hoek van de Bar van de Spiegels, maar hij vond de naam toepasselijk voor zijn roman. Maar het café bestaat wel degelijk.
Veel in zijn roman is werkelijkheid, maar dan een werkelijkheid die Ilja opnieuw uitvindt. Heel ‘La Superba’ bevindt zich eigenlijk op een subliem scheidingsveld tussen fictie en non-fictie. Ook de personages. De personages bestaan echt, ze zijn stuk voor stuk sleutelfiguren die hun leven proberen te verzinnen, iets wat Ilja maar al te goed herkent. Die personages bestaan dus echt, maar hun verhaal kan een stukje verzonnen zijn.
Het boek is momenteel trouwens een soort alternatieve reisgids van Genua gevonden.

In zijn ‘Brieven uit Genua’ probeert Ilja wel heel eerlijk over zijn en de Genuese werkelijkheid te schrijven. Hij vond dat heel erg moeilijk. De werkelijkheid eist het hier en het nu.

Wim Van Parijs vroeg zich tenslotte af hoe je begint aan het bewerken van een boek als La Superba.

Ach, de bewerking is een mislukte poging. Een boek als La Superba op het podium zetten kan niet. Je moet de voorstelling zien als een nieuw kunstwerk, en het been krijgt in de voorstelling een grotere rol toegewezen dan het in feite verdient, enkel en alleen om het publiek te plezieren. Het publiek wil nu eenmaal een verhaaltje.
Ilja is zowat onze huisschrijver. In 2019 wordt Peaches bewerkt. Ook hier heb je weer de spanningsveld tussen waarheid en fictie. Het meisje in het verhaal bestaat niet, maar de liefde voor het meisje wel.
Nu is Ilja bezig aan zijn nieuw groot boek ‘Hotel Europa’. Ik kijk ernaar uit.

Na deze inleiding was er natuurlijk het optreden van Toneelgroep Maastricht, met publiekslieveling Wim Opbrouck in de rol van Ilja Leonard Pfeijffer. Zo bescheiden moest Michel Sluysmans niet zijn: over het algemeen waren de lezers, zowel de liefhebbers van het boek als de tegenstanders, laaiend enthousiast over de toneelbewerking ervan.

Please follow and like us:

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online. Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!
Dit bericht is geplaatst in Bibliotheken met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie