Over drie rovers die “een beetje stout en een beetje lief zijn”

zoals alweer datzelfde zoontje van binnenkort 5 jaar zegt. Hij heeft het dan over één van zijn lievelingsprentenboeken (en ik beken: ook één van de mijne) De drie rovers van Tomi Ungerer.

Jean-Thomas Ungerer, Tomi genaamd, komt uit Strasbourg (°1931), maar vestigt zich in 1957 in New York. Zijn eerste jeugdboeken komen uit bij Harper & Row. Hij is ook cartoonist bij tijdschriften, o.a. Esquire, Harper’s Bazaar en The New York Times. Hij neemt actief deel aan het culturele (stelt veel tentoon) en politieke (serie anti-Vietnam affiches) leven. Tien jaar later verhuist hij naar Canada. Nog eens 10 jaar later vertrekt hij naar Ierland, waar hij nu nog altijd woont.

De tentoonstellingen (V.S., Europa, Japan, …) en de prijzen (o.a. De Hans Christian Andersenprijs in 1998, zowat de Nobelprijs voor jeugdliteratuur) volgen elkaar op. In Strasbourg krijgt het Centre international de l’Illustration er in 2007 zijn naam, nl. le Musée Tomi Ungerer. En eind 2008 was hij te gast in het Stadhuis van Brussel. Daar hebben wij de kunstenaar en zijn boeken leren kennen.

Maar wat is er nu zo bijzonders aan De drie rovers? (1963)?  Zoals mijn zoon het zegt: “Ze zijn een beetje stout en een beetje lief”. De rovers zijn de grote schrik van de reizigers. Ze hebben hen al een berg goud afhandig gemaakt. Op een dag vinden ze in een reiskoets enkel een klein, schattig meisje. Ze nemen haar tot haar grote vreugde mee (nu moet het weesje tenminste niet naar haar tante…). Daar ziet ze al dat goud en vraagt de rovers wat ze ermee willen doen. Maar daar hadden ze nog niet over nagedacht… Met een blik op het schattig meisje, en na lang overleg, besluiten ze een groot kasteel te kopen en er alle weesjes die ze vinden een thuis te geven…

Rovers met een moraal? Geef toe: een stout verhaal. Maar het stout zijn en het braaf zijn houdt kinderen bezig. Bovendien… Wat werkt meer op hun gemoed dan weesjes? En wat spreekt meer tot hun verbeelding dan een kasteel vol gelukkige kinderen?

En waarom houd ik zo van het boek? De primaire kleuren, de prachtige tekeningen (kruising Japanse grafiek en affiche-kunst van begin twintigste eeuw) en het zeer anarchistisch en toch zo lief verhaal.

Dit verhaal uit 1963 kent veel vertalingen en massa’s herdrukken. In 2007 is er nog een animatiefilm van gemaakt, door Hayo Freitag. Tijdloos dus.

Tomi Ungerer, De drie rovers, Lemniscaat, 2003

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in Bibliotheken met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *