Joke van Leeuwen: Alles nieuw

De omslag van het nieuwe boek van Joke van Leeuwen stelt een oude afgeschilferde witte deur voor. Hij doet denken aan de handen van Ada, de bejaarde huisbazin van een beginnend kunstenares die op de tweede verdieping woont. “Ada en de deur bladderen samen af”. Die deur verwijst ook naar de gesloten kamer van een te jong gestorven stiefzoon. Maar de belangrijkste herinnering van Ada is  haar dochter Alma, alias Grace, die jaren geleden naar een sekte vertrokken is en de deur voorgoed achter zich toetrok.

Vanwaar dan de titel “Alles nieuw”?

Omdat die kunstenares pas afgestudeerd is en ‘naar alle waarschijnlijkheid’ aan het begin van een carrière staat. De hoofdstukken waarin zij centraal staat, zijn in de ik-vorm geschreven, en lijken zo uit een kunstenaarsdagboek te komen. Zij noteert wat zij ziet en welke projecten daaruit kunnen voortvloeien. 

Bij het volgen van een praatprogramma over de bejaardenproblematiek op de televisie, denkt zij bij voorbeeld hetvolgende: “Het publiek vond het een leuk gesprek, geloof ik, hoewel het waarschijnlijk zo enthousiast deed omdat er iemand buiten beeld een bordje met ‘Applaus’ erop omhoog hield. Mensen doen alles om op tv te komen. Ik zou daar wel eens buiten beeld met mijn eigen bordjes willen staan, als project. Of op straat. Maar daar zal het wel niet werken, daar denken ze dat je gek bent als je er rondhangt met een bordje waar ‘Applaus’ op staat. Daarna ben ik tot drie uur ’s nachts bezig geweest om een babygezicht te maken met een oude huid. De baby en de huid heb ik van internet geplukt.” Deze gedachte wordt in het boek geïllustreerd met… een foto van een baby met een oude huid. Het boek heeft veel illustraties: bewerkte foto’s, tekeningen, tekstcomposities, collages, …

Zo heeft zij in haar kamer een in tweeën gescheurde foto van een meisje gevonden met een jaartal achterop, 1959, en heeft zij die gescand en gemanipuleerd in een poging om haar huidig (eindejaar 1999/nieuwjaar 2000!) uiterlijk te achterhalen. Wat zij in het begin niet wist, is dat het de verdwenen dochter van haar huisbazin is. Als Ada die foto te zien krijgt, gaat het verhaal aan het rollen…

Heeft de kunstenares die foto ontvreemd? Neen. “Ik wil niet dat ze denken dat ik iets van hen ontvreemd. Ik vervreemd alleen maar iets, ik verander het en ik houd het niet, ik ontdoe het van zijn oude context en dan leg ik het terug, ik maak nieuw”.

Veel misverstanden en heel intense gevoelens. Veel (on-)begrip. Humor ook. En sympathie voor de twee heel uiteenlopende hoofdpersonages: de oude Ada en de jonge kunstenares. Ik heb dit boek heel graag gelezen.

Joke van Leeuwen, Alles nieuw, Querido, 156 blz. , isbn 978 90 214 3495 7

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in Bibliotheken met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *