De Urban Loritz Bibliotheek in Wenen (november 2012)

De Urban Loritz Bibliotheek (°2003) ligt op het gelijknamige plein dat één van de belangrijkste verkeersknooppunten van Wenen is. Er is een tramhalte (nr.6, 9, 18 en 49), er is een bushalte(48A), en dan is er nog de U-Bahn 6 die onder het plein doorraast. Naar het schijnt zouden hier dagelijks 70.000 reizigers passeren. Zelf ging ik te voet en deed er langer over dan verwacht: minstens een halfuur van de koninklijke gebouwen van het Hofburg tot aan de Urban Loritz Bibliotheek. Niet echt een centrale ligging voor een hoofdstedelijk bibliotheek! De lange Burggasse is een drukke, levendige, niet al te mooie winkelstraat: absoluut niet te vergelijken met het koninklijke Wenen dat achter me lag en daarom interessant om eens door te lopen. En plots kom je dan op het plein, met een modern metrogebouw dat je kan vergelijken met grote nomadententen en daarachter de bibliotheek die boven de metrolijn ‘hangt’.

Het Urban-Loritz plein zou vroeger een vuil gat geweest zijn vol drugdealers en neonkroegen. Daar wilde de stad Wenen iets aan doen. Niets beter dan er een grote bibliotheek neer te planten, dat een trefpunt moest worden voor de Weense bevolking van alle lagen van de bevolking. Uiteindelijk, na het uitschrijven van een internationale architectuurwedstrijd, mocht de Oostenrijkse Ernst Mayr zijn ontwerp leveren.

De architect vatte het gebouw op als een gigantische openbare trap. Via de grote treden kun je vanaf het Urban-Loritz-Plein het uitgestrekte platte dak van de bibliotheek bereiken, waar een rond café is en waar je van op het terras een prachtig vergezicht hebt. Je kan er trouwens ook de treinsporen en treinstellen bekijken die onder de bibliotheek doorgaan. De publieke buitentrap werkt als een kosmopolitische trekpleister en een trefpunt voor de jeugd. Volgens de architect symboliseert hij grote toegankelijkheid en het opwaartse pad naar de kennis. Anderen vergelijken het gebouw met het bakstenen huis dat de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte (1898-1957) op een in zee uistekende klif van het eiland Capri bouwde, dat vooral om zijn trapeziumvormige trap wordt geroemd. Malaparte zou met dit huis een oord geschapen hebben waar hij zich honderd procent kon bezighouden met literatuur en kunst. Let op de gelijkenissen. Weer anderen vergelijken het gebouw met een schip of noemen het een liggende boekentoren.

Binnenin is de bibliotheek eenvoudig en functioneel ingericht. Het 150-meter lange gebouw telt 2 verdiepingen en wordt door 3 dwarse assen doorsneden die uitlopen in erkers die je een blik gunnen over het metroverkeer. Door een ingenieus spel met het licht en een noordzijde die helemaal uit glas bestaat, wordt een gevoel van ruimte gecreëerd. Maar er zijn ook verschillende knusse zithoekjes, waar je je terug kunt trekken. De zitplaatsen voor de ramen aan de noordzijde met een grandioos zicht, waren allemaal bezet. Het is een bibliotheek die leeft. Ik heb nog nooit zoveel jongeren in een bibliotheek gezien. Opzet geslaagd?

De bibliotheek beschikt over 1.253.000 boeken, 263.000 audiovisuele media, 10.000 emedia en ongeveer 3100 kranten en tijdschriften. Er is ook veel aandacht, zowel wat pers als boekenvoorraad betreft, voor andere talen: vooral voor het Bosnisch/Kroatisch/Servisch, het Engels, het Frans, het Russisch en het Turks. Ik vond zelfs drie schappen Nederlandstalige literatuur. Maar de keuze van die boeken stelde niet veel voor: veel Stephen King en Agatha Christie, nauwelijks oorspronkelijk Nederlandstalig werk.

De bibliotheek is open van maandag tot vrijdag van 11 tot 19 uur en op zaterdag van 11 tot 17 uur. Boeken en allerhande teksten kunnen uiteraard 24 op 24 uur vanuit je luie zetel thuis gedownload worden op www.virtuellebuecherei.wien.at. Alles (ontleningen, internetgebruik, downloaden, …) gebeurt met je elektronische lidkaart, die 22 euro per jaar kost. Voor sommige zaken wordt een meerkost gevraagd, zoals voor het ontlenen van bestsellers. Sommige bevolkingsgroepen krijgen een korting: studenten, werklozen, …

Ik ben niet in het café op het dak iets gaan drinken. Wel in een afstands en , volgens mij toch, typisch Weens café dat nog iets van de sfeer van het vroegere plein weergaf. Groot was mijn verbazing toen ik binnenkwam. Er werd in dit café gelezen! En, nog vreemder, gerookt! Het leven in en rond de bibliotheek in Wenen, het mag er zijn.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in Bibliotheken met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *