John Williams: Stoner (verslag van een lid van de leesclub ‘Leze en zegge’ van de bib van Roosdaal)

stonerIk heb het boek graag gelezen, het leest vlot en er zijn geen lange overtollige beschrijvingen, maar na het beëindigen van het boek wist ik aanvankelijk niet goed wat erover te denken. Het boek is een levensbeschrijving waar feitelijk niets exceptioneel gebeurt, alhoewel, er zijn toch een paar feiten die niet zo alledaags zijn.

Als tiener thuis meewerken, dan bij kennissen op kot om verder te studeren met daarin een verandering van richting, dan op de universiteit blijven plakken. Professor worden is wel een gegeven dat niet voor iedereen weggelegd is. Trouwen met eerste liefde die later blijkt niet de meest ideale vrouw te zijn, en nadien een buitenechtelijk verhouding. Een conflict met een collega die zijn carrière een volledig andere wending geeft. Met pensioen gaan en sterven. Zo bekeken heeft dit boek dat zelfs geen vrolijk einde heeft, alles heeft om een saai boek te zijn, maar toch is het tegengestelde waar.

Uit dit lijstje zijn er toch enkele ontwikkelingen die me de indruk geven dat Stoner geen groot vechter is maar eerder alles ondergaat, wat terug tot enige saaiheid zou kunnen leiden. Zo is er de vriendschap met zijn dochter die, door toedoen van zijn echtgenote, steeds meer en meer afbrokkelt. Ook de door zijn echtgenote uitgevoerde verhuis vanuit zijn mooi ingericht kantoor naar de veranda, laat hij doorgaan zonder ook maar enige weerstand te bieden.

Ook het conflict met Lomax over de student die door Lomax om een of andere reden beschermd wordt, laat hij uiteindelijk in het voordeel van Lomax aflopen. Wat hem hierin siert is dat hij uiteindelijk toch bij zijn eerste standpunt gebleven is, ten koste van zijn carrière. Ik vond dit deel van het boek zeer spannend en heb dit intens gelezen, nieuwsgierig naar de afloop van het conflict. Hier ontbrak echter wel de reden waarom Lomax die student in bescherming nam en hoe het nadien met die student afgelopen is.

Een zeer emotionele, zelfs ontroerende, passage vond ik het afscheid van zijn ware liefde die hij op de universiteit had leren kennen en waarmee hij bijna samenleefde. Ontroerend ondanks het feit dat er over de gevoelens van Katherine en Stoner zelf, niet zo veel details gegeven werden. Gelukkig komen we later toch te weten dat Katherine haar boek heeft afgewerkt en aan Stoner heeft opgedragen, een eenvoudig detail dat zoveel verklaart.

Het laatste hoofdstuk, waarin het heengaan van Stoner beschreven wordt is subliem, onovertroffen mooi geschreven. Mooi was te lezen dat zijn echtgenote dan toch nog voor hem gezorgd heeft.

Na dit neergepend te hebben, vraag ik me terug af waarom ik dit boek zo graag gelezen heb. Naast deze drie periodes in zijn leven valt er weinig te vertellen. Het moet de stijl en/of schrijfwijze of beide, van de auteur zijn. Zoals ik reeds vermeldde, geen overbodige details of beschrijvingen, alleen kort en goed schrijven wat moet geschreven worden, zou dit dan het recept zijn van een goed boek dat niet licht vergeten zal worden ?

Ik heb alvast Augustus gereserveerd want ik wil meer van dit.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in bibliotheek Roosdaal met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *