Isabel Allende: De Japanse minnaar (verslag bijeenkomst Roosdaal door Norbert Verbestel & Mieke Massaer)

Alma is tien jaar oud als ze in 1939 door haar ouders naar familie in de Verenigde Staten wordt gestuurd om aan de nazi’s te ontkomen. Het verdriet om haar in Polen achtergebleven vader en moeder, die de naziterreur niet zullen overleven, wordt slechts verzacht door de vriendschap met haar achterneef Nathaniel en met haar vriendje Ishimei, de zoon van een Amerikaans-Japans echtpaar. De vijandschap waarmee de Amerikaanse samenleving hen bejegent tijdens en na de Tweede Wereldoorlog – Alma is een vluchteling, Nathaniel Jood en Ishimei Japanner – brengt hen bij elkaar. Ishimei wordt Alma’s grote liefde, maar zij trouwt met Nathaniel. Toch blijven hun levens met elkaar verbonden, want zij delen een afschuwelijk geheim.
Jaren later wordt dit verhaal ontrafeld door Alma’s kleinzoon Seth, die Alma regelmatig komt opzoeken in het bejaardentehuis. Daar leert hij de verzorgster Irina kennen, een jonge vrouw met een getroebleerd verleden. Tussen Seth en Irina ontstaat voorzichtig iets moois, maar ook Irina moet zich eerst bevrijden van wat zij jarenlang geheim probeerde te houden.

Het boek is een fantastische familiekroniek zoals Isabel Allende er in het verleden reeds eerder schreef, een stijl die ook gebruikt werd door andere grote schrijvers zoals Gabriel Garcia Marquez. Het boek draait vooral rond Alma, maar ook haar tijdsgenoten Nathaniel en Ishimei komen uitgebreid aan de beurt. Twee generaties jonger hebben we Seth en Irina die het leven en zeilen, het wel en wee van de drie tijdsgenoten uitpluizen en wat er in hun respectievelijke families gebeurt. Hier toont Isabel Allende terug haar meesterschap als verteller. Een puntje van kritiek is dat sommige verhaallijnen niet genoeg worden uitgediept. Voorbeeld is de verhaallijn rond de broer van Alma. Daarom had het gerust een dikker boek mogen zijn.
De schrijfstijl is zalig, korte zinnen met hier en daar ingebouwde humor, hetzij als een korte toevoeging in een zin tussen twee komma’s, als een kort toegevoegd apart zinnetje, of ook simpelweg door de gebruikte bijvoeglijke naamwoorden.
Vooral boeiend is hoe Allende de verschillende personages in detail typeert. Karakters en emoties zijn zodanig uitgewerkt dat het over iemand gaat die je in je eigen omgeving kent. Het voor mij nieuwe feit dat er in Amerika ook concentratiekampen bestaan hebben omwille van herkomst, het lijden van mishandelde kinderen voor porno, de homoseksualiteit en aids zijn enkele thema’s die daarbij subtiel aan het licht gebracht worden, maar vooral is dit boek voor mij een ode aan de liefde, de liefde die ontstaat tussen twee mensen, op verschillende manieren beschreven met daarbij het genieten van elkaar maar ook de smart en leed die er kan bijhoren.
Het einde van het boek is grandioos. De manier waarop alles bij elkaar komt en hoe geheimen prijs gegeven worden, zijn een verklaring waarvoor Isabel Allende ons in de loop van het boek nieuwsgierig gemaakt heeft. Het is een prachtige en vooral ontroerend einde waar het verlaten en sterven niet als verlies overkomt.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in bibliotheek Roosdaal met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *