Rudi Vranckx en Caryl Strzelecki (verslag leesclub Halle door Sonja)

Voor velen onder ons is het een eerste kennismaking met dit genre. Wikipedia beschrijft dit genre als volgt:”Een striproman of beeldroman is de benaming voor stripverhalen met het karakter van een roman. Dit soort strips onderscheidt zich van het klassieke stripalbum door een veelal literaire inslag met uitgebreide en ingewikkelde verhaallijnen en is gewoonlijk bedoeld voor volwassenen. Een striproman kan ook bestaan uit een verzameling korte verhalen.’
De GN is een volwaardig genre . Het brengt op een andere manier een verhaal naar mensen”.Wie zich verder wil verdiepen in de graphic novel, kan terecht op volgende website www.nieuweleescultuur.ugent.be

Inhoud

‘De gierenclub’ ontstond op vraag van tekenaar Caryl Strzelecki. Hij overtuigde Rudi Vranckx om met hem samen te werken. Zo kon Vranckx sommige ervaringen die hij als oorlogsreporter niet in beeld bracht, toch delen.
Op de achterflap staat een korte samenvatting: De waarheid is het eerste slachtoffer van de oorlog. Terwijl de revolutie de Arabische wereld in vuur en vlam zet, proberen oorlogsjournalisten te tonen wat er gebeurt. Maar wat ze hebben gezien en meegemaakt, gaat ons bevattingsvermogen te boven. In ‘de gierenclub’ vertellen Rudi Vranck en Caryl Strzelecki hoe oorlog, geweld en omwenteling de levens van gewonen mensen verwoesten. Deze autobiografische striproman toont op adembenemende wijze wat we niet gezien hebben op het scherm, niet gelezen hebben in de krant. We reizen in het spoor van de revolutie, van Tunesië, Egypte en Libië tot in Syrië waar ieders leven in gevaar is en de nieuwsjager uiteindelijk zelf het wild wordt. Het leven van de reporter is er één van ontmoetingen met mensen die hoop en wanhoop delen. Uiteindelijk komt de gierenclub in Gaza terecht, jammer genoeg. Stopt het dan nooit?

Zoals bij iedere bespreking zijn ook hier de meningen verdeeld:

-Nieuwe ervaring, tekeningen geven geen meerwaarde
-Interessant en origineel
-Geeft aanleiding tot interessante gesprekken met vrienden; roept inhoudelijke vragen op! Is dit een goede manier om journalistiek te bedrijven?
-Interessant thema ! deze zin bleef hangen : “Niets is gevaarlijker dan waarheid in een wereld die liegt” (p. 91)
-Mooie samenvatting van de start van de Arabische lente. Goede vormgeving: de dialogen zorgen voor rust doordat er veel witruimte is in de bladspiegel
-Moeilijk lettertype
-Herkenbare taferelen: natekenen van TV-beelden
-Vlot gelezen : vooral de gesprekken tussen tekenaar en Vranckx zijn bijgebleven
-Dubbel gevoel : het opzoeken van gevaar en de kick
-Verschillende media kunnen een meerwaarde geven.

Thema’s:

Rudi Vranckx reikt met deze Graphic Novel fragmenten aan. De boodschap is niet zozeer het conflict zelf, maar is vooral een eerbetoon aan – omgekomen – journalisten in oorlogsgebieden. Vranckx stelt zich kwetsbaar op, toont ook de slechte kant van de journalistiek. Hij wil laten zien wat journalistiek precies inhoudt. Hij wil tonen hoe oorlog en geweld de levens van gewone mensen verwoest en wil met tekst en tekeningen laten zien hoe de Arabische revolutie evolueerde. In de beginperiode was er meer hoop… dan ging het de andere (verkeerde) richting uit. Hij kan zichzelf in dit boek meer bloot geven dan in een reportage en kan ook zijn bewondering tonen voor bepaalde mensen.
Vranckx durft ook weleens risico’s te nemen. Ambassades laten grote risico’s niet toe, maar Vranckx weet die soms te omzeilen. We kunnen ons wel de vraag stellen of die reportages een meerwaarde hebben voor de mensen daar.
‘De gierenclub’ ontstond naar aanleiding van de dood van Tim Hetherington en Chris Hondros, die stierven als oorlogsjournalisten in Misurata in 2011. Oorlogsjournalisten ontmoeten elkaar waar bloed vloeit: vandaar de vergelijking met gieren.

Soms verschilden we van mening. Doordat je Vranckx al kent van zijn reportages, ben je al bevooroordeeld:
-Sommigen vinden dat hij altijd in beeld wil komen (terwijl er ook altijd een geluids- en cameraman bij de reportages horen) en storen zich daar aan. Ook nu vinden ze dat hij voor zichzelf een te belangrijke rol opeist.
-Anderen weten zijn reportages wel te appreciëren: het is zijn taak als oorlogsjournalist om ons hier te laten weten wat er zich ginds allemaal afspeelt, als tegengewicht voor het beeld dat de plaatselijke media ons ophangt. Hij is aanwezig bij een stuk geschiedenis, is soms vooraf bang maar op het moment zelf wel blij er te zijn.

Vormgeving:

W e hebben weinig over de tekenstijl zelf gepraat. Sommigen hielden niet echt van de fel omrande tekeningen of vonden de tekeningen niet mooi. Wel viel ons het volgende op:
-Verschillende fragmenten, geen doorlopend verhaal
-De passage over de kinderen is getekend in zachtere pastelkleuren en zijn daardoor minder hard
-De Khaddafi-scenes zijn het krachtigst door de kleuren en de zwarte achtergrond, zonder tekst: ze spreken voor zich
-Afwisseling in bladspiegel : veel witruimte geeft de nodige rust
-Moeilijk lettertype

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online. Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!
Dit bericht is geplaatst in bibliotheek Halle met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *