Valerie Eyckmans: Het belang van schoon ondergoed (bespreking Ann Vandamme)

Ooit was Valerie Eyckmans een collega van me. We werkten samen in een uitgeverij (WPG). Ik keek een beetje naar haar op: een mooie, zelfverzekerde en niet op haar mond gevallen jonge vrouw. Ik wist dat ze voor magazines schreef en aan haar eerste boek werkte.

eerdere romans

Toen haar eerste roman Verloren Maandag (2013)uitkwam, bleek die zich voor een stuk in een uitgeverij af te spelen. Het duurde een tijdje voor ik hem durfde lezen. Mijn verleden in die uitgeverij speelde me nog parten. Maar toen ik hem eenmaal las, heb ik hartelijk moeten lachen. Zelfs al zei Valerie me dat de roman niet autobiografisch is, ik herkende veel. Ze heeft een scherpe blik, gedoseerd met een flinke portie, soms op het cynische af, humor.

Haar tweede boek De dierbaren (2014)las ik ook. Omdat het van Valerie was. Ditmaal ontleedde ze met haar scherpe vlotte cynische tong het gezinsleven en behandelde ondertussen enkele maatschappelijke problemen zoals smetvrees, seksuele geaardheid, ongepast seksueel gedrag en dat alles in het kader van een welgestelde familie die hoog oploopt met schone schijn. Het was niet helemaal mijn ding. Ik miste wat poëzie.

prentenboeken

De laatste jaren schreef ze enkele prentenboeken, waarvan de laatste De jongen met de zeepbel (2017, prachtig geïllustreerd door Stephanie Dehennin) me wel heel erg beviel. “Dit mooie prentenboek vertelt het sprookje van een jongen die zielsveel van zeepbellen houdt. Op een dag blaast hij een hele grote bel, springt erin en stijgt in de bel omhoog. Weg van het drukke leven, de wolken achterna. Hij geniet van de vrijheid en zweeft steeds verder weg, dromend en wiegend. Maar als snel ontdekt hij toch ook de realiteit en de onontkoombare eenzaamheid. Gelukkig komt alles zoals in een echt sprookje goed.’ (samenvatting overgenomen uit Pluizer.be).

de nieuwe roman: Het belang van schoon ondergoed

De korte inhoud van het prentenboek verklapt het al: hier zit poëzie in. En dus las ik haar onlangs verschenen derde roman Het belang van schoon ondergoed (2017). Niet dat die titel zo poëtisch is, hij bekt vooral goed, maar als lezer vul ik die titel meteen aan met “Je moet op alles voorbereid zijn. Je weet maar nooit”.

Het verhaal gaat over twee Young Adults die elkaar in een ziekenhuis leren kennen. Sam, de verteller, is van een bakfiets gevallen en Missy heeft kanker. Na Missy’s dood krijgt Sam haar bizarre bucketlist in handen en beslist hij die in haar plaats af te werken. De roman is goed opgebouwd: de hoofdstukken wisselen elkaar mooi af tussen die waarin het verhaal van Sam en Missy verteld worden en die waarin Sam haar bucketlist afwerkt in het Afrikaanse Malawi, aan het Malawimeer. (Moet je echt eens googelen. Prachtig. Zou Valerie daar geweest zijn? Aan de beschrijvingen te zien wel. De bofkont!)

Niemand is goed voorbereid in dit boek, zeker niet op de ziekte en dood van Missy. Maar uiteindelijk kunnen ze niets anders dan elk op hun eigen manier dit verdriet verwerken. Valery Eyckmans heeft wat mij betreft een mooie bildungsroman geschreven. Met veel inleving en mededogen beschrijft zij de menselijke tekortkomingen, hun trials and errors en vooral het verdriet en hoe ermee om te gaan. De humor is er nog altijd, maar het cynisme heeft plaats gemaakt voor mededogen en poëzie.

Ik heb dit boek in één ruk uitgelezen en geen één keer had ik Valerie Eyckmans voor ogen, zoals ik dat in haar vorige romans wel had. Niet dat daar iets op tegen is natuurlijk en daar kan Valerie zelf niets aan doen, maar het nam iets van het verhaal af. Maar haar laatste roman Het belang van schoon ondergoed staat op zichzelf. En hoe!

PS. ‘Het belang van schoon ondergoed’ staat op één van de vele lijstjes die Missy bijhoudt.

Over Ann Vandamme

begeleidde al leesgroepen toen zij nog geen website had. Sinds 2007 plaatst zij alle leesgroepwerkbladen op het net. Ondertussen vist zij regelmatig werkbladen op uit haar papieren archief en zet die ook online.
Vroeger werkte zij in een boekhandel, later in een uitgeverij en sinds 2014 is zij bibliothecaris van Pepingen, in het hart van het Pajottenland. De bibliotheken van de regio Pajottenland en Zennevallei werken nauw samen, en ook de verschillende leesclubs organiseren vaak een gemeenschappelijk evenement. Het logische gevolg is dat al deze leesclubs ook op deze blog een plaats krijgen. Veel leesplezier!

Dit bericht is geplaatst in bespreking met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *